Η πρώτη δοκιμαστική λειτουργία της γραμμής έγινε στις 7/7/1895 ενώ τα επίσημα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν στις 10/03/1896. Το 1891 το δίκτυο άρχισε την παραλαβή των ατμαμαξών έτσι ώστε το 1896 το τροχαίο υλικό να αποτελείται από τρεις ατμάμαξες, τέσσερα επιβατικά και τέσσερα εμπορικά βαγόνια.

Η ντιζελοκίνηση στη γραμμή Διακοπτού – Καλαβρύτων, ήρθε το 1959. Λόγω της αυξημένης τουριστικής κίνησης το Μάρτιο του 1959 παραλείφθηκαν τρεις αυτοκινητάμαξες από τον Γαλλικό οίκο BILLARD, αποτελούμενες από δύο οχήματα και ένα μεσαίο όχημα παραγωγής ενέργειας (ΟΠΕ).

Από τις αρχές Ιουνίου δρομολογήθηκαν οι νέοι συρμοί του οδοντωτού στη διαδρομή Διακοπτό – Καλάβρυτα . Το επιβατικό κοινό και οι τοπικές αρχές δέχθηκαν τη δρομολόγηση των νέων συρμών με ενθουσιασμό, γιατί αποτελούν μία νέα εποχή για τον "οδοντωτό σιδηρόδρομο" και την ανάπτυξη της περιοχής.
Ακολουθωντας τον Οδοντωτο διπλα στο ποταμι.
Συντάχθηκε απο τον/την Takis
Πέμπτη, 02 Ιούνιος 2011 10:27
PDF Εκτύπωση E-mail

Ακολουθώντας τον Οδοντωτό δίπλα στο ποτάμι.

Ξεκινώντας απο το μηχανοστάσιο του Διακοπτού

Στο σταθμό του Διακοφτού βρίσκεται και το μηχανοστάσιο του οδοντωτού σιδηρόδρομου. Είναι ένα κτίσμα χαρακτηριστικό της βιομηχανικής-σιδηροδρομικής αρχιτεκτονικής και χρονολογείται από τα τέλη του 19ου αιώνα. Οι πολλαπλές σιδηροδρομικές γραμμές, τα πανύψηλα δέντρα και τα λουλούδια του, η μυρωδιά του τραίνου, ο ήχος των μηχανών δημιουργούν ευχάριστα συναισθήματα. Εκεί γίνεται η απαραίτητη τεχνική υποστήριξη και η τακτική συντήρηση των αμαξοστοιχιών του οδοντωτού.

 

Από το Διακοφτό μέχρι τα Νιάματα

Στα 5 πρώτα χιλιόμετρα της διαδρομής το τραινάκι κινείται σε ένα ιδιόμορφο περιβάλλον που αποτελείται από επιβλητικούς βράχους, οι οποίοι ορθώνονται σε διάφορους σχηματισμούς εκατέρωθεν της γραμμής. Οι τεράστιοι αυτοί όγκοι συνθέτουν τον «προθάλαμο» για την είσοδο στο φαράγγι και αποτελούν από μόνοι τους ένα αξιοθέατο για τον επισκέπτη, αφού πραγματικά εντυπωσιάζουν με το ασυνήθιστο ανάγλυφό τους, ένα γνήσιο αποτέλεσμα των καιρικών φαινομένων και των φυσικών δυνάμεων.

 

 

Στο 5ο χλμ (5,100) βρίσκεται η πρώτη στάση της διαδρομής, τα Νιάματα. Η στάση δεν εξυπηρετεί κάποιο χωριό ή οικισμό, παρά μόνο τις διασταυρώσεις μεταξύ των ανερχόμενων και κατερχόμενων συρμών μέσω παρακαμπτήριας γραμμής. Ωστόσο, όλα τα δρομολόγια σταθμεύουν προαιρετικά, σε περίπτωση που κάποιος θελήσει να επιβιβαστεί ή να αποβιβαστεί εκεί.

 

 

 

Η μικρή αυτή στάση μπορεί να αποτελέσει εναλλακτικά την αφετηρία για ένα οδοιπορικό μέσα στο φαράγγι, ακόμα και στην περίπτωση που κάποιος θελήσει να περιηγηθεί στην περιοχή χωρίς να χρησιμοποιήσει το τραινάκι. Μιας και η στάση συνδέεται οδικώς μέσω χωματόδρομου με το Διακοφτό, μπορεί κάποιος να φτάσει ως εκεί με το αυτοκίνητό του και να ξεκινήσει στη συνέχεια την πεζοπορία του προς το φαράγγι. Η είσοδος του φαραγγιού απέχει πλέον από τη στάση μόλις 700μ.
Εκεί ακριβώς, στο 5,800 χλμ βρίσκεται και η έναρξη της πρώτης οδόντωσης. Το τραινάκι έχει πια εισέλθει στο φαράγγι και αρχίζει να ανηφορίζει δίπλα στο Βουραϊκό.

 

Στα «Δικαστήρια

 

Η Τοποθεσία «Δικαστήρια» πήρε το όνομα της από μια μικρή ημικυκλική σπηλιά με σταλακτίτες οι οποίοι έχουν δημιουργηθεί κατά τέτοιο τρόπο που η θέση τους θυμίζει αίθουσα δικαστηρίου με την έδρα, τον κατηγορούμενο και τους συνηγόρους. Αυτή την σπηλιά την βλέπουν οι ταξιδιώτες από το τραίνο και βρίσκεται απέναντι από την γραμμή.

 


 

Τα «Δόντια»

 

Η λέξη «οδοντωτός» προέρχεται από τα «δόντια» που χρησιμοποιούν οι σιδηρόδρομοι αυτού του τύπου και τους βοηθούν να σκαρφαλώνουν και να υπερνικούν μεγάλες κλίσεις που μερικές φορές φτάνουν και στο 48ο/οο (σύστημα Locher-Pilatusbahn).
Το σύστημα που εφαρμόζεται στον οδοντωτό Δ-Κ είναι τύπου Abt, απλό και έξυπνο, και λειτουργεί ως εξής:
Η αμαξοστοιχία, ανάμεσα στους τροχούς που κινούνται στις ράγες, έχει επιπλέον τροχούς με «δόντια».
Όταν οι κλίσεις ξεπεράσουν το 3,5 ο/οο ανάμεσα στις δύο ράγες της σιδηροδρομικής γραμμής υπάρχει μια τρίτη ακόμα γραμμή με εσοχές που μέσα σε αυτές εμπλέκονται τα «δόντια» του οδοντωτού. Έτσι δημιουργείται πρόσφυση και το τραίνο σκαλώνοντας μπορεί χωρίς ολίσθηση να υπερνικά μεγάλες κλίσεις. Ακόμα, οι οδοντωτοί τροχοί βοηθούν την αμαξοστοιχία να κατεβαίνει αυτές τις μεγάλες κλίσεις με ασφάλεια γιατί, πέραν της κίνησης, βοηθούν και στο φρενάρισμα.

 


Δίπλα στον Βουραϊκό

 

Στην πορεία του το ποτάμι δημιουργεί μικρούς και μεγάλους καταρράκτες, και πλουτίζεται με μικρούς παραπόταμους που χύνονται μερικές φορές από μεγάλο ύψος. Αλλά στη θέση Καταρράκτης (6,300 χλμ.), ενώ τα νερά ακολουθούν ως τώρα ομαλή πορεία, πέφτουν σχεδόν κάθετα και περνούν ορμητικά κάτω από το γεφύρι της γραμμής, όπου λόγω του φαινομένου της καταβόθρας, χάνουν το 1/3 της ποσότητάς τους. Εδώ είχαν συστήσει οι Γάλλοι τεχνικοί να κατασκευαστεί το υδροηλεκτρικό φράγμα. Όταν βρισκόμαστε στο τραίνο, παρά τη μικρή ταχύτητα που είναι αποτέλεσμα της οδόντωσης, μπορούμε να δούμε φευγαλέες εικόνες του Καταρράκτη. Μόνον ο πεζοπόρος τον χαίρεται πραγματικά.
Ο Βουραϊκός ποταμός έχει χίλια πρόσωπα. Μεταμορφώνεται ανάλογα με την εποχή και την ώρα. Ήρεμος και γλυκός, καθαρός και γάργαρος, είναι η γαλήνια συντροφιά του πεζοπόρου. Αγριεμένος και βίαιος, θορυβώδης και τρομακτικός, προκαλεί το φόβο και το δέος. Νομίζεις πως θα τα σαρώσει όλα και θα τα παρασύρει μέχρι τη θάλασσα. Αξίζει να κάνεις το ταξίδι και τις τέσσερις εποχές. Η κάθε μία έχει κι άλλη χάρη.

 


 

Τοποθεσία Πόρτες.

 

Αυτό το δύσβατο κι ανήλιαγο σημείο του φαραγγιού το έλεγαν κάποτε Διαβολοποριά. Το τραίνο περνούσε μέσα από σήραγγα και πάνω από μια γέφυρα που είχαν κατασκευαστεί στα τέλη του 19ου αιώνα, βάσει των αρχικών σχεδίων. Η αστάθεια όμως των πετρωμάτων ανάγκασε το 1926 τους τεχνικούς να εγκαταλείψουν το παλιό πέρασμα και να κατασκευάσουν καινούργιο. Έτσι, υπάρχει σήμερα ένα παλιό και άχρηστο πια δίδυμο σήραγγας-γέφυρας, κι ένα νεότερο.
Στα άκρα του παλιού τούνελ υπήρχαν τεράστιες μεταλλικές πόρτες που σήμερα είναι μονίμως ανοιχτές και πακτωμένες. Ο φύλακας τις άνοιγε μόνο για να περάσει το τραίνο. Οι ΣΠΑΠ ανάγκαζαν μ’ αυτόν τον τρόπο τους χωρικούς που ανεβοκατέβαιναν με τα πόδια να χρησιμοποιούν το τραίνο και να πληρώνουν εισιτήριο. Και δεν ήταν πολύ φτηνό τότε.

 


 

ΠΕΖΟΠΟΡΙΑ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΠΟΤΑΜΟ

Το φαράγγι του Βουραικού με την βοήθεια του τραίνου είναι φιλικό και για τους πεζοπόρους. Η σιδηροδρομική γραμμή εκτός από την κίνηση του τραίνου είναι παράλληλα και ένα μονοπάτι που πάνω του κάθε χρόνο πεζοπόροι από όλη την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη κάνοντας αυτή την μοναδική διαδρομή χαίρονται την φύση και το ποτάμι και βρίσκονται σε πολύ στενή επαφή με όλη αυτή την πανέμορφη περιοχή. Η σιδηροδρομική γραμμή έδωσε λύσεις στα αξεπέραστα βουνά με τα τούνελ και γεφύρωσε με γέφυρες τα χάσματα και τα φαράγγια. Έτσι και οι πεζοπόροι μπορούν σχετικά εύκολα και ακλουθώντας την γραμμή να κάνουν όλη την διαδρομή στο φαράγγι. Πολύ μεγάλη προσοχή χρειάζεται κατά τις διελεύσεις των συρμών και ειδικότερα μέσα στα τούνελ αλλά και σε κάποια σημεία που η διαδρομή είναι εξαιρετικά στενή. Πρέπει να έχουν υπόψιν τους το περιτύπωμα του τραίνου το οποίο είναι πολύ μεγαλύτερο από το φάρδος των γραμμών και στα σημεία αυτά δεν αφήνει καθόλου περιθώρια. Ακόμα θα πρέπει να γνωρίζουν ότι σε κάποια σημεία δεν λειτουργούν τα κινητά τηλέφωνα. Καλό είναι την διαδρομή να την κάνουν με παρέα, να έχουν μαζί σας νερό και ένα μικρό κουτί Α΄ βοηθειών. Το πιο ωραίο και εντυπωσιακό τμήμα της διαδρομής είναι από την Ζαχλωρού μέχρι τα Νιάματα.


 

Καλάβρυτα.

 

Η πόλη (υψόμετρο 720 μέτρα) είναι μικρή και φιλική. Είχε και έχει πολλά νερά. Το όνομά της, «Καλά Βρυτά», καλά νερά που αναβλύζουν από τη γη, είναι μάρτυρας αυτής της αφθονίας. Η ιστορία της είναι μεγάλη, αλλά αυτό που γνωρίζει κάθε Έλληνας είναι ότι στο μοναστήρι της Αγίας Λαύρας ευλογήθηκε η Επανάσταση εναντίον των Τούρκων το 1821.
Και δεν πρέπει να ξεχνάμε το Ολοκαύτωμα της 13ης Δεκεμβρίου 1943, όταν τα ναζιστικά στρατεύματα, με πρόφαση τα αντίποινα για τα γεγονότα της Κερπινής, όπου μετά από μάχη οι αντάρτες είχαν αιχμαλωτίσει 78 Γερμανούς στρατιώτες, ισοπέδωσαν την πόλη και δολοφόνησαν εν ψυχρώ περισσότερους από 1.000 άντρες και αγόρια πάνω από 14 ετών. Σώθηκαν από τύχη μόνο 13 άτομα. Αλλά και πριν από την «κορυφαία» αυτή πράξη, οι ναζί δεν είχαν αφήσει τίποτα όρθιο στην ευρύτερη περιοχή. Στα χωριά Κερπινή, Ρωγοί, Ζαχλωρού, Σουβάρδο, Βραχνί, όπου έβρισκαν άντρα πάνω από 14 ετών, τον σκότωναν, και το σπίτι του το έκαιγαν. Δεν δίστασαν να ξεκληρίσουν και τους ιερωμένους από το Μέγα Σπήλαιο.
Τα Καλάβρυτα φημίζονται σήμερα για το χιονοδρομικό τους κέντρο. Το χιονοδρομικό είναι ένα από τα δύο του κόσμου όπου μπορείς να κάνεις το πρωί σκι στο φρέσκο χιόνι και το μεσημέρι, μετά από διαδρομή 20 χλμ., να κολυμπήσεις στο Διακοφτό. Στην περιφέρεια βρίσκεται και το ξακουστό Σπήλαιο των Λιμνών. Περιμένοντας τον οδοντωτό, ο ταξιδιώτης μπορεί να απολαύσει στο καφενεδάκι του σταθμού, κάτω από τα ψηλά πλατάνια, τους αφράτους λουκουμάδες ή το περιποιημένο ουζάκι που σερβίρει ο μπάρμπα-Γιάννης.

 

ΚΕΙΜΕΝΑ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ   Σ.ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ, Θ.ΑΓΑΤΣΑΣ

Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 02 Φεβρουάριος 2012 19:34